Oma, lieve oma!

Oma, lieve oma!

Oma, lieve oma! Het is nu alweer bijna 6,5 jaar geleden dat jij je laatste woorden tegen mij zei. Soms is het net alsof je nog ieder moment binnen kan komen wandelen. Ruim 25 jaar was jij in mijn leven, maar als ik dat zo opschrijf lijkt het maar zo 'kort'. Ik zie je nog staan met je mooie bloemetjes jurk achter het fornuis, hoe je de mensen in jullie winkel hielp en hoe je me daar leerde hoe je cadeautjes in moest pakken, je ketting die bijna altijd droeg, hoe wij op het land samen miemeltjes (rode bessen) gingen plukken, momenten die ik koester. 

Maar we hebben samen ook heftige dingen meegemaakt, je raakte na een foute diagnose vanaf je nek verlamd door een vernauwing in je nek. Ik weet nog goed dat ik je moest kriebelen aan je neus omdat je dat zelf niet meer kon. 12 Jaar was ik toen, en toch vond ik het al zo mensonterend hoe je daar lag. De spannende operatie die volgde en het moment dat jullie tijdelijk bij ons kwamen wonen. Je vocht, net zolang totdat je weer een beetje kon lopen. De artsen hadden niet gedacht dat je zover zou komen, maar jij deed het. 

Jullie woonden net één jaar samen in jullie nieuwe huis, toen opa plotseling overleed. Zoveel liefde had jij voor die man, jullie waren een prachtig team. En weer was je sterk, dat deed jij gewoon. Of ja, hoe gewoon is dat eigenlijk? Je kreeg genoeg aanloop, maar nu ik ouder word besef ik ook hoeveel je alleen was. Je kon niet gewoon even op pad gaan, want daar had je wel hulp bij nodig. Maar jij kon dat heel goed, alleen zijn.

Daar heb je veel kracht voor nodig. Maar misschien had je daarvoor gewoon al te veel meegemaakt. Een wereld oorlog, je was de oudste uit een gezin van 12, zelf 5 kinderen, een winkel een stuk land en jij had je leven lang al hard gevochten. Je vertelde de mooiste verhalen over je leven, maar ook over de heftige dingen kon je toch mooie verhalen vertellen. 

De maand voor mijn trouwdag leek je er tussen uit te piepen. Je kreeg een longontsteking en je werd heel erg ziek, ook toen vocht je voor je leven. Je won het en kwam een week voor mijn bruiloft naar huis (je ging naar het verzorgingstehuis om aan te sterken). Met tranen in je ogen zag je mij in mijn trouwjurk bij de gemeente. Je bleef ook op het feest nog een tijdje en het allermooiste vind ik dat je het bewust hebt meegemaakt. Ook al was je er nog maar een korte tijd na onze trouwerij, we hebben nog vaak samen genoten van onze mooie dag. 

Als ik mijn ogen dicht doe hoor ik je stem. Wat zou ik toch dolgraag nog één keer met je praten en jou mijn lieve kindjes laten zien. Want ik weet hoe dol je op ze zou zijn geweest, je zou genieten van hun enthousiasme... Maar lieve oma, je hebt geweten dat ik een kindje kreeg. In de laatste maanden van jouw leven, mocht ik dit mooie nieuws met jou delen. Zelfs toen jij een slechte dag had en je alleen maar had geslapen, fietste ik samen met mijn man naar jou toe. Heb ik je verteld dat we een goede echo hadden gehad en hoe mooi het was om alles te zien groeien. Op de één of andere manier had je alles gehoord, want je deed je ogen open en zei, 'een wonder'. En dat zijn jou laatste woorden geweest die je ooit tegen mij zei en dat vind ik zooo bijzonder!

Terwijl ik dit schrijf rollen de tranen over mijn wangen. Van verdriet omdat ik zo'n mooi mens in mijn leven moet missen, maar ook vol trots! Omdat jij nog op zoveel momenten in mijn leven bent en daar mag je zo trots op zijn!

Lieve oma, geniet vandaag samen met opa van je 96ste verjaardag daarboven in de hemel (precies zoals jij altijd geloofde). Een hele dikke kus en knuffel van mij.

Liefs Dianne

KAUF270611130.jpg
Oma.jpg

 

 

LENTE 'MILK'SHAKE

LENTE 'MILK'SHAKE

Een brief aan mijn lieve kleine grote zoon...

Een brief aan mijn lieve kleine grote zoon...