Bevallingsverhaal Maartje & Wouter: Langer wachten kon bijna niet...

Bevallingsverhaal Maartje & Wouter: Langer wachten kon bijna niet...

Het is 19 januari als ik een email krijg van Maartje. Ze heeft een blog van mij op internet voorbij zien komen en zou toch wel graag de geboorte van hun kindje willen laten vastleggen. Ze geeft aan dat 5 maart haar uitgerekende datum is, dus dat het misschien wel kort dag is. Ik bel haar op en we hebben een fijn gesprek, we spreken een vrijblijvend gesprek af zodat ik ze wat meer informatie kan geven en om te kijken of we een klik hebben.

25 januari s’ avonds sta ik bij Wouter en Maartje voor de deur. Een leuk hip huis, waar de box en de baby spulletjes al klaar staan. We hebben een heel gezellig gesprek, waarin ik alles uitleg over geboortefotografie. Ik zie een papa en mama in spé die ontzettend veel zin hebben om hun kindje te ontmoeten, maar zijn ook eerlijk over de angsten die ze hebben. In hun omgeving zijn er bevallingen geweest die diepe indruk hebben gemaakt. Heel goed dat ze dit met mij delen. De klik is er en Maartje en Wouter geven aan dat ze graag willen dat ik de geboorte van hun kindje vastleg en dat vind ik heel bijzonder! We spreken af dat ze mij op de hoogte houden, wanneer er iets belangrijks is i.v.m. vroeggeboorte binnen de familie. Maartje heeft een medische indicatie dus het kindje wordt sowieso in het ziekenhuis geboren, ze mag wel fijn met haar eigen verloskundige bevallen. 

Dan krijg ik 30 januari een appje, Maartje heeft een flinke griep en koorts. Hele hoge koorts kan soms weeënopwekkend zijn en dat is natuurlijk niet de bedoeling. Het is puur voor de zekerheid dat ze mij dit berichtje stuurt, want alles is nog rustig. Ook stuurt ze nog dat de backup fotograaf goed voelt. Daar ben ik heel blij om, want nog voor ik besloten had om me volledig te richten op geboortefotografie was er al een familievakantie in Frankrijk geboekt. Precies in de week voor de uitgerekende datum, slechter ‘gepland’ kon bijna niet. Een goede back-up fotograaf is altijd belangrijk, maar nu dus helemaal. 

Een paar dagen later, krijg ik een berichtje dat de griep gelukkig over is. Maar dat Maartje haar bloeddruk flink gestegen is en dat ze onderweg is voor controle naar het ziekenhuis. Na een aantal onderzoeken lijkt het voor nu nog mee te vallen. Ze mogen voorlopig gewoon naar huis. 

19 februari krijg ik een fijn berichtje, de bloeddruk is weer gezakt en alle controles zijn goed. De baby is goed ingedaald en nu is het dus afwachten. Dan komt mijn vakantievertrek datum in de buurt, dat vind ik stiekem wel een beetje spannend. Maar alles blijft rustig en stuur ik hun de benodigde telefoonnummers en informatie zodat ze een goede fotograaf hebben mocht hun kindje tijdens mijn vakantie geboren gaan worden. 

Op vrijdagavond 24 februari laat in de avond stuur ik ze een berichtje dat ik vertrokken ben en dat ze vanaf dan de back-up mogen bellen. En dan begint voor mij het wachten… Ik geniet volop van de vakantie, maar toch blijf ik in gedachte ook wel bij Maartje en Wouter. Maar alles blijft rustig en de uitgerekende datum komt steeds dichterbij. Dat alles rustig zou blijven had ik niet verwacht. We rijden na een fijne vakantie naar huis en zodra we Nederland in rijden stuur ik ze een appje dat ze mij weer mogen bellen wanneer de bevalling begint. 

6 maart, papa en mama worden natuurlijk iets wat ongeduldig, ze zijn zo benieuwd, maar ze gaan over de uitgerekende datum heen. Tijdens de controle bij de verloskundige blijkt dat Maartje nog niet te strippen is (dit is een manier om de bevalling op gang te brengen).  Ook 8 maart is alles nog rustig. De volgende controle op zondag zal in het ziekenhuis zijn. Hopen dat het kleine beetje strippen toch iets in gang heeft gezet, nu maar weer rustig afwachten. 

Zondag 12 maart 41 weken, de controles in het ziekenhuis waren goed. Bloeddruk goed, conditie van het kindje goed en de placenta goed. Het strippen was helaas nog niet gelukt, dus nu weer afwachten tot dinsdag. Dat is pittig, Maartje voelt zich gelukkig nog goed maar door haar bekkenklachten wordt ze wel flink beperkt en dat begint ze wel een beetje moe te worden (en dat begrijp ik helemaal).

Dinsdag 14 maart, hebben ze weer een goede controle in het ziekenhuis gehad. De verloskundige gaat morgen misschien nog proberen te strippen en voor nu weer afwachten. Ik moet echt zeggen dat ik wel respect heb voor Maartje en Wouter, wat wordt hun geduld op de proef gesteld. 

Dan word ik donderdag rond het middag uur gebeld. Gelijk zegt Maartje dat er nog niets aan de hand is, maar dat ze graag even wat wil overleggen. Alles is nog altijd rustig, de 42 weken komen nu echt dichtbij en in samenspraak met de artsen is afgesproken om te proberen de bevalling op gang te brengen. Eerst met een ballonnetje, dan met hormoonzalf en indien nodig met weeënopwekkers. Vanavond mogen Wouter en Maartje naar het ziekenhuis, spannend! Ze hadden zo gehoopt dat het spontaan zou beginnen, ik hoor ergens onrust in haar stem maar ook wel berusting dat dit goed is. We spreken wederom af dat ze mij op de hoogte mogen houden en wanneer ze het beste kunnen bellen. 

Mijn tassen staan klaar en ik sta een soort van in de startblokken. Ik ga naar bed, maar slaap onrustig. Telkens wanneer ik wakker word, kijk ik op mijn telefoon. Maar alles blijft rustig. In de ochtend krijg ik een berichtje dat het ballontje er gisteravond alweer was uitgekomen en dat ze hele heftige weeën had gekregen. Uiteindelijk is dat wel weer rustig geworden. Ze heeft 3 cm ontsluiting en heeft hormoongel ingespoten gekregen in de hoop dat het hier op doorzet. Rond de klok van 13.00 uur zullen ze nogmaals controleren en eventueel nog een dosis geven.  

In het begin van de avond krijg ik een berichtje, 4 cm maar de baarmoedermond ligt nog wel iets naar achter. Een half uurtje later stuurt wouter een berichtje. “Maartje zit even in bad, het is een beetje onduidelijk wat er nu is, weeën of kramp. Om de 3 a 4 minuten komen ze terug”. Dan stuur ik terug, "of het een idee is dat ik gewoon rustig aan jullie kant op kom. Zouden jullie dat goed vinden?" En dan stuurt Wouter een berichtje terug dat hij dat een super idee zou vinden, maar hij geeft ook gelijk aan dat het nog de vraag is of het door gaat zetten of niet. Op de een of andere manier voel ik aan Wouter z’n appje dat hij het toch echt fijn zou vinden als ik kom. We spreken af dat ik over een uurtje bij hun zal zijn. 

En dan ga ik op weg naar het Maasziekenhuis Pantein in Boxmeer. Rond 10 over 8 sta ik voor de deur en loop de kamer in. Daar staat Maartje aan haar bed, weeën op te vangen en Wouter support haar. Soms kom je in een kamer vol serene rust, maar hier was de emotie heel anders. Maartje was sinds half 5 in een weeën storm beland en mede door de vermoeidheid had ze het heel erg zwaar. Ook in de ogen van Wouter, kon je de emotie zien. In het berichtje stuurde hij dat ze twijfelde of het ook echt begonnen was, maar dit was geen twijfel dit waren echte weeën. Wouter en Maartje hadden meer steun nodig dan ik hun kon bieden, ze hadden aangegeven dat als het niet ging dat ze dan hun eigen verloskundige zouden mogen bellen. Dus nog voor ik mijn camera uit de tas had gepakt, was dat eigenlijk mijn vraag. “Wat hebben jullie nodig Wouter, is het misschien tijd om Marsia te bellen (van Verloskundige Praktijk Uitgerekend Venray)”? Bij die gedachte zag ik dat Wouter wat ontspande, dus dat heeft hij gedaan en ze zou er aan komen. Ik heb mijn camera uit de tas gehaald en ben rustig gaan fotograferen. Bij iedere wee, probeert Wouter Maartje zo goed mogelijk te ondersteunen.

Rond half 9 controleert de verloskundige haar ontsluiting. Dan hoop je dat je na zo’n lange tijd en de weeënstorm wel iets vooruit bent gegaan. Maar helaas, de ontsluiting is niet meer geworden en ook ligt de baarmoedermond nog wat ver naar achter. We zitten nog altijd in de latente fase, dit houdt in dat dit alleen nog maar voorbereidend werk is. Dat is natuurlijk ook belangrijk, maar voor je gevoel werk je heel hard voor helemaal niets. Je ziet de wanhoop bij Maartje en Wouter. Ze overleggen en besluiten dat ze willen gaan voor een ruggenprik. Een grote stap voor Maartje, want ze wilde zo graag zonder pijnstilling bevallen. Maar dit is nog maar het voorwerk en het is dus duidelijk dat dit baby’tje nog even op zich laat wachten. 

Dan komt Marsia, hun verloskundige binnen. Maartje breekt en verteld over het verloop tot nu toe. Marsia kan hun de steun bieden die ze nodig hebben. Gaat mee ademhalen, probeert Maartje en Wouter er van te overtuigen dat ze dit kunnen en dat ze sterk zijn. Het is nu wachten op de anesthesist. De voorbereidingen worden getroffen en wanneer ze denken dat het zover is komt het nieuws dat de anesthesist voor een spoedoperatie naar de OK moest en dat ze niet weten hoe lang het gaat duren. En weer is daar de wanhoop, maar de verloskundige en verpleegkundige leggen goed uit wat ze nu gaan doen. 

Maartje krijgt medicatie waardoor je een beetje suf wordt, zodat de scherpe randjes eraf gaan en ze tussen de weeën door misschien een beetje rust kan pakken. Het nadeel is wel dat je er duizelig van kan worden, dus zolang het medicijn werkt moet Maartje op bed blijven. Gelukkig werkt de medicatie redelijk vlot, en ontspant Maartje wat. De weeën zijn heftig, maar het suffig/high effect doet goed zijn werk. Af en toe kunnen we lachen om de dingen die Maartje zegt. Ook Wouter ontspant wat en dat is ook heel fijn om te zien. De weeën komen minder frequent, en dat is voor Maartje wel wat fijner maar ze worden ook minder krachtig en dat is eigenlijk niet helemaal de bedoeling. Maar goed, voor Maartje is het echt even belangrijk om wat te kunnen ‘ontspannen’. De tijd gaat voorbij en iets voor 12 wordt er verteld dat de voorbereidingen gedaan kunnen worden voor de ruggenprik want de anesthesist komt er bijna aan. Maartje wordt gecontroleerd en ook de vooruitgang wordt gecontroleerd. Maar het is helaas te pijnlijk waardoor de verloskundige niet helemaal kan zeggen hoeveel cm. Wat ze wel kan zeggen is dat er niet opeens heel veel ontsluiting is ontstaan. Dus voor nu is dit voldoende informatie en hoeft Maartje niet onnodig pijn te hebben en wordt de controle dadelijk verder gedaan wanneer de ruggenprik is gezet. 

De anesthesist komt binnen en Marsia en ik wachten even op de gang. We kletsen wat en hebben het over de pittige bevalling die Maartje en Wouter tot nu toe hebben. En hoe bijzonder het eigenlijk is dat Marsia er is/mag zijn. Want zodra iemand met een medische indicatie in het ziekenhuis bevalt, krijg de verloskundige geen vergoeding meer. Zij is hier dus echt omdat ze die support aan Maartje en Wouter wil geven, ze mag ook verder geen handelingen doen alleen voor het support. Maar dat is zo waardevol op dit moment voor Maartje en Wouter. Een heel klein beetje geluk hebben Maatje en Wouter wel, want Marsia kan alleen hier zijn omdat er geen andere dame aan het bevallen is. Dat geluk is ze nu even meer dan gegund. 

Dan komt bijna iedereen naar buiten. De anesthesist zegt wat tegen ons maar we verstaan het niet helemaal. Nogmaals verteld hij wat hij zei: ‘de ruggenprik is niet gelukt’. Even moeten ik die woorden nogmaals door mijn hoofd laten gaan. De grond zakt onder onze voeten vandaan, niet gelukt? O nee, wat een ellende. Eerst wachten op de ruggenprik en dan niet gelukt… Ik ga met lood in de schoenen de kamer terug in. Wouter en Maartje zijn vol verdriet en ongeloof. Maartje wordt bang en ook voor Wouter is dit heel heftig. ‘Maar hoe? Hoe ga ik dit nog een nacht volhouden?’ Ook de angst voor een keizersnede komt ter spraken. De artsen zijn gaan overleggen hoe nu verder, want ook zij moeten even nadenken wat verstandig is. 

Weer gaat er tijd overheen en probeert Maartje zo goed en zo kwaad als het gaat de weeën weg te puffen. Maar het gevoel dat het niet meer lukt wordt steeds groter, ook Wouter weet niet meer goed wat te doen. Hij wil Maartje zo graag helpen maar is voor zijn gevoel machteloos. Tijdens een flinke wee, zie ik Maartje bezorgd kijken naar Wouter. Ze kan niets zeggen, maar haar ogen zeggen genoeg. Zo’n liefde volle blik, dat je je om de ander nog zorgen kan maken als je zoveel pijn hebt. Dan heb je heel veel liefde te geven. 

Dan komt de verloskundige uitleggen wat ze gaan doen. In overleg met Maartje en Wouter wordt er gekozen om toch te kijken of ze de nacht doorkomen met dezelfde medicatie als voor het zetten van de ruggenprik. De eerste spuit wordt rond 20 over 1 gezet. Wanneer deze even haar werk heeft kunnen doen, overlegd Marsia dat ze voor nu even naar huis moet. Mocht er een andere bevalling beginnen, dan moet ze ook voldoende energie hebben om daar aan te beginnen. Ze mogen altijd bellen als het echt nodig is. Er komt een lieve maar krachtige verloskundige bij Maartje en Wouter zitten. Ze gaat heel bewust mee ademen met Maartje en probeert Maartje en Wouter weer in hun kracht te zetten. Dan ga ik rond 2.20 uur ook overleggen met Maartje en Wouter, aangezien verwacht wordt dat er de komende tijd niet veel zal veranderen besluiten we dat ik even ga slapen in de lounge. Ik geef Wouter een dikke knuffel want die kan hij ook goed gebruiken. Ik krijg een dekentje en een kussen en zodra er iets is moeten ze me gelijk wakker maken. Even denk ik dat het niet gaat lukken om wat te rusten, maar uiteindelijk ben ik toch in slaap gevallen. Dan word ik net iets na half 6 wakker. Ik moet naar de wc en besluit daarna niet meer te proberen om nog meer te gaan slapen. Dat beetje rust heeft me weer genoeg energie gegeven, dus ik loop rustig terug naar de kamer van Maartje en Wouter.

Ik kom de kamer binnen en voor mijn gevoel is er iets veranderd. Ik kijk eerst even rustig en dan zie ik het. Het is samen met de verloskundige gelukt, Wouter staat weer in z’n kracht en moedigt Maartje aan. Maartje haar weeën zijn heftig en voor mijn gevoel beginnen ze op persweeën te lijken. De verloskundige doet weer een controle. En helaas weer een teleurstelling, nog steeds maar 5 a -6 cm. Wel iets vooruit gegaan, maar niet zoveel als gehoopt. De weeën blijven komen en bij elke wee geeft Maartje aan dat ze het niet meer kan. Wouter steunt Maartje en probeert haar kracht te geven door bemoedigende woorden. De weeën gaan echt over in persweeën, maar tijd om mee te persen is het nog lang niet. Even word ik meer als fotograaf, hier is dan ruimte voor en behoefte aan en dan geef ik met liefde deze steun. Samen proberen we doormiddel van ademhalen Maartje te helpen en kan ze mijn hand vasthouden als dat nodig is. Wat had ik graag meer voor haar willen doen… Af en toe pak ik mijn camera om alles vast te leggen. 

Wouter is de nachtverloskundige heel dankbaar dat ze er samen voor zijn gaan zitten. Omdat de vliezen vannacht vanzelf gebroken zijn wordt gestart met de weeënopwekkers, om te kijken of dit ervoor zorgt dat de bevalling gaat vlotten. Onder tussen wordt het kindje in de gaten gehouden en hij blijft het gelukkig goed doen. Net iets na half 8 wordt er wederom gecontroleerd, 7 cm. Het gaat vooruit, maar gaat dit voldoende zijn? Iedereen hoopt dat deze bevalling kan eindigen op de natuurlijke manier. Maar de spanning stijgt wel. Dan bellen ze rond kwart voor 8 Marsia op, hopelijk kan zij nog een beetje steun bieden. Want zolang persweeën weg puffen is echt niet te doen. Om half 9 is Marsia er weer en ook nu kan ze veel voor Maartje en Wouter betekenen. 

Afgelopen woensdag heb ik het contract gekregen om in het Maasziekenhuis Patrein op de OK te mogen fotograferen. Ontzettend gaaf, ik hoef nog maar aan één voorwaarde te voldoen. Ik moet alleen nog een rondleiding krijgen op de OK. Vannacht heb ik dit met de verloskundige & verpleegkundige besproken en zij zouden gaan zorgen dat ik deze rondleiding nog zou krijgen. Ze begrepen ook, dat het heel belangrijk zou zijn voor Maartje en Wouter dat er dan foto’s gemaakt zouden worden aangezien Maartje dan onder algehele narcose zou moeten. Zo dankbaar dat ik die rondleiding mocht krijgen. Dan komt de verpleegkundige mij halen. Dianne we gaan even weg voor de rondleiding, ik overleg met Wouter en het is goed. Ik zeg nog wel even, ‘als er iets is bellen he!’ Als wij de kamer uit lopen, loopt de verloskundige naar binnen. De verpleegkundige begint te vertellen en loopt met me naar de operatiekamers, we trekken de overkleding aan en ze begint me precies uit te leggen hoe het in z’n werk gaat, wat wel kan wat niet, aan welke regels ik me moet houden etc. Heel fijn dat deze rondleiding nu kan, want hierdoor kan ik als het zo zou zijn de meest optimale foto’s maken. We lopen de OK uit en dan gaat de telefoon, Maartje heeft volledige ontsluiting!! We trekken met gepaste snelheid onze kleren uit en dan gaat weer de telefoon, het gaat echt heel erg snel… De verpleegkundige en ik rennen zo snel mogelijk de trappen op en rennen door de gang.. Het zal toch niet zo zijn dat ik het nu ook nog ga missen…

Met het zweet op mijn voorhoofd kom ik de kamer in waar ongeloof heerst, maar ook een bijzondere kalmte. Het hoofdje staat al wanneer ik de eerste foto maak. De verloskundige heeft Marsia gevraagd of ze het baby’tje wil aanpakken, wat ontzettend fijn is voor Maartje en Wouter (en ook wel een mooie beloning voor haar harde werk). Maartje mag meepersen,  1 wee perst ze vol mee. Dan geeft Marsia aan dat ze even niets mag doen als alleen maar zuchten. Maartje blaast netjes uit, maar het baby’tje komt gewoon. En 3 minuten nadat ik de kamer binnenkwam wordt er een gezond mannetje geboren! Om 20 over 9 wordt James geboren…

James heeft het even lastig na zo’n snelle geboorte. Dus de navelstreng wordt snel doorgeknipt en de kinderarts is heel snel aanwezig. Hij krijgt wat zuurstof bij en dan begint hij te huilen. Weer een opluchting, de kinderarts controleert James en dan na zo lang wachten en zo hard werken mag James heerlijk gaan knuffelen bij mama op haar buik.

Maartje en Wouter zijn er allebei nog een beetje beduusd van. Zolang gewacht op dat moment en dan gaat dat laatste stukje zo snel. Ze kunnen het bijna niet geloven. Vol bewondering kijk Wouter naar zijn zoon, maar hoe hij naar Maartje kijkt is heel bijzonder, zo vol trots en liefde. Wat een bijzonder liefdevol & krachtig stel…

James gaat borstvoeding krijgen en hij probeert ook al echt z’n best te doen om goed aan te happen. Hij is heel alert, je ziet hem schrikken van geluidjes om zich heen. Beschuit met muisjes komen binnen en Wouter kleed zich nog even om. Ook de papa’s geef ik soms een tip qua kleding, maar door de hectiek heeft Wouter het shirt aangehouden waarmee hij naar het ziekenhuis kwam. Met hierop groot de naam Lemmy,  heel toepasselijk dus ook helemaal prima. Lemmy was de naam van James toen hij nog in de buik zat. Marsia gaat de verdere controles doen. Een ‘klein’ mannetje van 3160 gram en verder helemaal in orde. Hij wordt nog even prachtig dubbel gevouwen, zoals hij in de buik zat. Dat is altijd een bijzonder moment om te zien voor de ouders. 

Dan komt er even een rust momentje. De meeste mensen zijn de kamer uit en Marsia kletst nog wat na met Maartje en Wouter onder het genot van een heerlijk beschuitje. Ook voor Maartje is het belangrijk dat ze nu even wat eet, maar daar wordt goed voor gezorgd. Dan geeft Marsia Maartje en Wouter een dikke knuffel, en vanuit Maartje en Wouter komt niets anders dan dankbaarheid. Wat super fijn & belangrijk dat je er was Marsia! Heel bijzonder… En van mij uit ook bedankt voor de fijne samenwerking!

Dan komt ook het moment om het thuisfront op de hoogte te gaan stellen. Wat een opluchting voor hun ook, dit telefoontje. Iedereen is zo blij dat alles goed is en dat hun kleinzoon/neefje geboren is. De ouders worden uitgenodigd en we spreken af dat ik deze eerste ontmoeting ga vastleggen. 

James z’n kleertjes worden aangedaan door papa. Zo’n kleine armpjes en handjes door zo mini mouwtje krijgen is zo’n eerste keer toch best lastig. Een lekker winterspakje hebben ze uitgezocht, maar goed dat het vandaag niet zo’n mooi weer is. Afgelopen week was dit echt te warm geweest, maar nu kan het prima. De broek is een beetje groot maar het staat hem toch wel heel stoer. Dan komt ook een heel bijzonder eerste moment, dat papa James mag vasthouden. Een heel bijzonder moment voor alle papa’s, maar voor de mama’s ook want hoe mooi is het als jou partner eindelijk jullie kindje mag vasthouden. Om verliefd van te worden. 

Maartje voelt zich goed genoeg om even te douche (met een beetje hulp), en ik wacht even op de gang. Mochten de ouders komen dan kan ik ze eventjes vertellen dat ze nog heel even mogen wachten. Maartje is bijna klaar en dan komt Wouter ook naar buiten. Dan komen opa en oma eraan, wat een opluchting bij hen. Vol spanning hebben ze thuis gewacht, op dat ene mooie telefoontje. Wanneer Maartje klaar is, gaan ze naar binnen en ontmoeten ze hun kleinkind voor het eerst. Altijd een heel bijzonder moment. Niet veel later komen ook de ander opa en oma en ook hier opluchting alom, en allemaal even trots. Ook voor Maartje en Wouter is het fijn om even te kunnen knuffelen en hun verhaal te kunnen vertellen. Heel bijzonder om te zien…

En dan is het voor mij tijd om te gaan. Maartje en Wouter willen graag een foto met mij erbij. Dus mijn camera wordt nog even afgegeven en dan is het tijd voor 2 hele dikke knuffels. Lieve Maartje en Wouter, wat heb ik ongelooflijk veel respect voor jullie. Wat hebben jullie een kracht en wat zitten jullie vol liefde! Die kleine James geeft geluk met zo’n topteam als papa en mama. Ik ben zo dankbaar wat ik voor jullie mocht doen! Geniet van dit kleine wonder…

Dit is zo bijzonder….

Heel veel liefs Dianne

www.vanessenfotografie.nl/geboortefotografie

 

Wil je meer informatie lezen over de verloskundige praktijk kijk dan op www.uitgerekendvenray.nl

 

Alle foto's zijn geplaatst met expliciete toestemming van de ouders en zorgverlener.

Een bijzondere 9 maandenserie / deel 4

Een bijzondere 9 maandenserie / deel 4

Een bijzondere 9 maandenserie / deel 3

Een bijzondere 9 maandenserie / deel 3