Een brief aan mijn lieve kleine grote zoon...

Een brief aan mijn lieve kleine grote zoon...

Half augustus 2014 werd je geboren. Na 9 maanden was je daar opeens en werd je met je nog roze natte blote lichaampje bij mama op de buik gelegd. Ik hield je stevig vast. Een paar minuten konden we heerlijk knuffelen, toen werd je blauw en daarna wit. Als een levenloos poppetje werd je van mijn buik getild. De kamer stroomde vol met artsen en het enige wat ik in mijn hoofd tegen mezelf bleef zeggen was 'ga het doen mannetje, ga het doen'. Ik bleef kalm, want ergens leek het ook alsof dit niet echt gebeurde. Gelukkig reageerde jij goed op de zuurstof en de prikkelingen en mocht je uiteindelijk na de controle van de kinderarts weer lekker met mama knuffelen. Zo fijn om jou inmiddels weer roze wordend zachte huidje tegen mij aan te hebben. 

De dag erna mochten we naar huis, heerlijk genieten en bijkomen. Voor bijkomen was niet echt tijd, je ontwikkelde een flinke reflux. Je kon er niet door liggen en hoe slaap je als je niet kunt liggen? Hoe blijf je vrolijk als je niet kunt slapen? Wat heb je veel gehuild lief mannetje, wat heb ik nachtenlang liefdevol met je gehobbeld en na lang zoeken vonden we een manier om toch een beetje te slapen. Samen, bij mama op de borst rechtop zodat je geen last had van je voeding. Een half jaar 'sliepen' we zo. 

Daarna kreeg je oorontstekingen, 4 keer achter elkaar. Weer was liggen een drama, want ja hoe slaap je als je oorpijn hebt? Overdag niet, want je kunt niet liggen ventje. Door de pijn kon je ook rechtop niet meer slapen en wat heb je gehuild van oververmoeidheid en pijn. En als het dan donker werd en het was tijd om te slapen kropen we samen weer in bed. Mijn hartslag gaf jou rust en samen konden we rechtop 'slapen'.

Na 10 maanden kreeg je buisjes en werd het overdag slapen iets makkelijker. Maar je was het niet gewend om te slapen, want hoe doe je dat als je het nog 'nooit' gedaan hebt. Na 2 jaar sliep je voor het eerst een nacht door. Wat waren we trots, wel bij of op mama maar wat was het heerlijk.

De anderhalf jaar die volgde viel je in je eigen bedje in slaap. Ergens tussen 12 en 3 uur, kwam ik je halen of later kwam je er zelf aangetrippeld. Kroop je naast mij en sloeg ik je arm om je heen. Want jij had geborgenheid nodig en die kreeg je van mij. Ik accepteerde het met liefde dat je mij ook 's nachts nodig had. 

Natuurlijk hebben we weleens geprobeerd om je terug te leggen, want wij hoopten ook dat je de rust kon vinden in je eigen bed. Maar je weet pas echt wat vermoeidheid met je doet als je lang genoeg niet slaapt.  

En nu, ben je 3,5 en opeens slaap je zo 5 nachten in je eigen bed. Wat ben je trots! En wat zijn wij trots! Want dit is goed voor jou, dit betekent dat je groter wordt, niet meer bang bent, dieper slaapt. En dit is goed voor mij, want ook ik slaap beter. Maar als ik in bed lig en het is koud aan de kant waar jij altijd lag emotioneert het mij. Want je wordt groter lief mannetje, 3,5 jaar zaten we aan elkaar 'geplakt' 's nachts en wat was het soms moeilijk maar ook zo bijzonder als ik er nu op terug kijk... Maar het is goed zo lieverd. Mama geniet ervan dat jij er nu klaar voor bent om zelf te slapen en als het nodig is dan staat onze deur voor jou open en hoor ik jou wel onze kamer binnen trippelen...  

Een dikke knuffel van Mama

 

Dit blog schrijf ik als eerste omdat ik dat fijn vind en mensen die zich herkennen in mijn verhaal een hart onder de riem te steken. Maar óók omdat er vaak geoordeeld wordt over het samen slapen met je kind. Ik hoop hierdoor dat mensen zich er bewust van worden dat het niet altijd gaat zoals je vooraf gedacht/gehoopt had dat het zou gaan. Iedereen probeert het zo goed mogelijk te doen en ieder kind heeft iets anders nodig of heeft een andere start gehad waardoor slapen lastig kan zijn. Ieder kind is uniek en iedere ouder is uniek, dat is er juist zo mooi aan! Heb respect voor ieder zijn verhaal, zonder oordeel...  

 
briefvoormijnzoontje.jpg
Oma, lieve oma!

Oma, lieve oma!

En wat deed jij vandaag?

En wat deed jij vandaag?