Bevallingsverhaal Sanneke&Dave: 'van de pot gerukt'

Bevallingsverhaal Sanneke&Dave: 'van de pot gerukt'

De bijzondere naam van dit blog, zal in de loop van het verhaal duidelijk worden....

Het is ruim een jaar geleden dat ik mijn eerste geboortereportage mocht maken. Graag zou ik weer eens een bevalling fotograferen, want het lijkt me zo fantastisch om hier mijn vak van te maken. Sanneke (een oud collega van mijn ouders) is al 38 weken zwanger, durf ik haar te vragen? Ik trek de stoute schoenen aan en stuur haar eerst een voorzichtig berichtje. Hoe gaat het en heb je wel eens van geboortefotografie of just born fotografie gehoord (even in het kort, hihi)? Dan komt er een lief berichtje terug, we spreken af dat we morgen even bellen.

We bellen aan het einde van de middag. Sanneke wordt steeds enthousiaster als ik haar vertel wat geboortefotografie inhoud. De geboorte van hun eerste kindjes is nogal heftig en hectisch geweest, daarom is het voor Sanneke een fijne gedachte dat als het niet goed voelt (om wat voor een reden dan ook), ik kan gaan. We spreken af dat Sanneke gaat overleggen met Dave. Nog vroeg in de avond stuurt Sanneke al een berichtje dat Dave helemaal enthousiast is. We maken een afspraak om zo snel mogelijk bij elkaar te gaan zitten, zodat we kunnen bespreken wat ze graag willen en wanneer te bellen etc.

We hebben een heel fijn gesprek. Het wordt me snel duidelijk hoe heftig de vorige bevalling is geweest en dat met nog maar 2 weekjes tot de uitgerekende datum de spanning enorm toeneemt. De pijn in haar bekken en hoofdpijn breken Sanneke op. Dave probeert haar zoveel mogelijk te ondersteunen. Lieneke hun dochtertje is heerlijk aan het spelen in de tuin, knuffelt af en toe met mama of is even lekker stout. Ze heeft er nog geen weet van dat haar wereld binnenkort voor altijd zal veranderen, heel bijzonder vind ik die gedachte altijd. We spreken af dat ze mij op de hoogte houden…

Dan gaat op dinsdag 13 september om half 8 ’s ochtends de telefoon. Sanneke, "ja nu durfde ik je te bellen" klinkt aan de andere kant van de lijn. Ik ben al vanaf 4 uur wakker en het lijkt erop dat ik weeën heb.  De verloskundige komt dadelijk, dus even afwachten. Mijn fotografie tas staat al klaar, dus ook ik wacht rustig af. Dan krijg ik een berichtje, het zijn nog voortekenen. En dat blijft het helaas. De weeën komen en dan verdwijnen ze weer, gelukkig heeft ze de dag erna een afspraak staan bij de gynaecoloog zodat ze daar kan bespreken hoe verder. Want ze is echt helemaal op.

Woensdagochtend zit ik in de auto op de terugweg van een afspraak. Sanneke belt, opgelucht maar ook verrast. Ze wordt ingeleid, morgen al. Om 7 uur moeten ze in het ziekenhuis zijn, dan zal de inleiding beginnen. Vandaag nog even rustig aan doen, bijkomen van het nieuws en hopen dat de hoofdpijn zakt. Nog eventjes genieten met z’n tweetjes (Lieneke is vanavond al naar opa en oma gegaan). Morgen gaat een hele bijzondere dag worden…

Donderdag 15 september

Om 7 uur zijn Sanneke, Dave en de moeder van Sanneke (Carla) in het ziekenhuis. Om 10 uur krijg ik een berichtje, Dave stuurt 3 à 4 centimeter ontsluiting. Dat is heel netjes al, we spreken af dat ik over een uurtje zal komen. Bij Lieneke ging het toen ze eenmaal bij 5 centimeter was heel snel. Om niet verrast te worden, hebben we afgesproken dat ik er iets eerder zou zijn dan normaal gesproken. Om 11 uur ben ik in het ziekenhuis. Als ik de kamer binnen kom wordt er gelachen om een grapje van Dave, er is zo’n ontspannen sfeer. 

Sanneke puft de weeën super goed weg. Maar de weeën worden eigenlijk niet echt sterk genoeg. De weeënopwekkers worden langzaam een beetje hoger gezet. Ze willen hier extra voorzichtig mee zijn om te voorkomen dat Sanneke net als de vorige keer in een weeënstorm terecht komt. 

Het is rustig af wachten. Er wordt wat gelezen, gekletst, gelachen, geplast, gewacht en gepuft. De weeën worden wel sterker maar er veranderd qua ontsluiting helaas niets. De tijd gaat voorbij en het is inmiddels half 3. Je ziet dat Sanneke langzaam gespannen begint te worden. Vooraf heeft ze aangegeven dat ze een ruggenprik zou willen, omdat het laatste gedeelte de vorige keer zo heftig was. Ze noemt het af en toe, maar durft nog niet echt te vragen of het al tijd is. Dan besluit Dave op de bel te drukken, ze gaan overleggen wat hiervoor verstandig is. Ook hij ziet iets veranderen bij Sanneke. Ik merk dat ze voorzichtig zijn met een ruggenprik (en dat is ook belangrijk). Het is voor Sanneke heel fijn dat Dave achter haar staat, want ook al vangt ze de weeën echt perfect en in alle rust op je ziet de paniek langzaam komen. Ze spreken af dat ze Sanneke rond half 4 klaar gaan maken voor de ruggenprik. Een hele opluchting… 

Sanneke wordt klaar gemaakt en gaat naar de Anesthesie. Voor een ruggenprik wordt goed de tijd genomen, controleren of alles goed is gegaan is heel belangrijk.  Zonder Sanneke in de kamer is heel bijzonder, dan moet Dave maar z’n best doen ;)  Drie kwartier later is Sanneke weer terug. 

Nu kan het ontspannen beginnen. Je lichaam werkt hard, maar je voelt het voor nu even niet. Je ziet dat ze een beetje tot rust komt. De naam van de baby wordt langzaam al zichtbaar op het whiteboard, de medicatie wordt weer iets verhoogd. Dave smeert nog een boterham voor Sanneke en laat zijn zangtalent nog even horen. Liever …leverworst dan gewone…. Etc.. Haha..  Sanneke kan weer volop lachen…

Dan loopt Carla naar de laptop waarop je kunt zien hoe de weeën zich ontwikkelen. Ze praten over de laatste weken & vandaag en dan breekt Sanneke. De spanning van de afgelopen tijd heeft zich zo opgehoopt en moet er echt even uit. Carla weet precies het goede te zeggen zodat ze ook alle spanning kwijt raakt. Wat een liefdevol mama/dochter gesprek. Iedereen gunt Sanneke een goede bevalling en tot nu toe verloopt de dag zo mooi, we gaan ervoor dat het laatste deel net zo mooi wordt. 

Om half 6 wordt de medicatie weer verhoogd. Weer zie ik de teleurstelling in Sanneke’s gezicht, de ontsluiting is maar eaen beetje vooruit gegaan (5 cm). Er wordt gesproken over hoe lang het nog zou gaan duren, maar daar kunnen de artsen natuurlijk niets over zeggen. Hun ander kindje is om half 7 geboren, maar dat zal wel niet meer gehaald worden wordt er gegrapt.

De weeën worden steeds sterker en regelmatiger en dan begint Sanneke opeens weeën te voelen. Een assistent verpleegkundige komt even kijken. Sanneke geeft aan dat ze een drukkend gevoel heeft, de verpleegkundige zegt "dat zolang ze nog geen persdrang heeft dit normaal is." Voor de zekerheid laat ze zo wel iemand langs komen.  Ze is nog niet weg en ik zie vertwijfeling in Sanneke haar ogen. Ik vraag haar: "heb je nu wel persdrang"? Een voorzichtige ja klinkt er en weer wordt er gebeld. 

De verloskundige komt controleren en ja hoor, weer van 5 naar 10 cm in een hele korte tijd. Dave kijkt verschrikt en zegt "ik moet nog naar de wc". Ga maar gauw, het duurt toch nog wel eventjes. Sanneke mag rustig mee persen, ze doet het geweldig. Dan vraagt ze of Dave niet al moet komen. De verloskundige wacht heel even en vraagt dan of iemand papa wil gaan halen. De moeder van Sanneke gaat vlug. Letterlijk ‘van de pot gerukt' komt Dave met een compleet ander gezicht de kamer weer binnen. Waar hij de hele dag voor ontspanning zorgde met z’n humor, is nu bij Dave de spanning op het gezicht te zien. Heel bijzonder om die verandering bij papa te zien. 

Sanneke mag nu vol gaan persen, op het einde mag ze even niets anders doen dan zuchten, nog een beetje mee drukken en dan wordt 9 minuten nadat papa terug is in de kamer een prachtig mannetje Dinand geboren.  Wat een snelle geboorte, wat een ontlading bij Sanneke en prachtige emotie bij papa en oma. 

De navelstreng moet vlug doorgeknipt worden, want Dinand huilt niet goed door. Maar op het moment dat hij wordt opgepakt door de verpleegkundige begint hij flink te huilen. Weer een zucht van opluchting. Ook de placenta komt mooi en snel los, ook dat is een bijzonder moment.

Dan zegt Sanneke, "hoor hoe schattig hij huilt net een klein baby poesje".  Maar de verpleegkundige is daar niet zo blij mee. "Dit huiltje horen wij niet zo graag" zegt ze, dit betekend dat hij het wat moeilijk heeft. Hij mag dit best even doen, maar dat moet dadelijk wel over zijn.  

De eerste controles worden gedaan en alles is goed. Hij weegt 2750 gram, dat is aan de lichte kant dus zijn suiker zal gecontroleerd moeten worden. Nadat hij z’n luier aan heeft wordt toch zijn zuurstofsaturatie even gecontroleerd, want het huiltje blijft zo. Gelukkig is die nu helemaal goed, 100%. Z’n huiltje veranderd langzaam naar een gewoon huiltje en dan kan het genieten beginnen. 

De eerste borstvoeding kan gegeven worden, kleertjes aan, het thuisfront wordt gebeld, trotse papa en oma mogen ook even knuffelen met Dinand. Zoveel rustiger dan bij de vorige bevalling.

Wat een heerlijk gevoel. Oma zegt nog even, hoe blij ze is dat haar dochter zo heerlijk kan genieten. Zo’n mooie bevalling gun je iedereen. Ze moeten wel nog even een nachtje in het ziekenhuis blijven, om de suiker te controleren en als deze morgen in orde is mogen ze lekker naar huis (en dit was gelukkig ook zo!)

Wat was hij er opeens snel, toch net iets over half 7. Lieve Dave en Sanneke, dankjewel dat ik deze bijzondere dag voor jullie mocht vastleggen. Wat ongelofelijk fijn dat de geboorte van Dinand zo goed is gegaan… 

En voor mij, nu weet ik het zeker: geboortefotografie is mijn passie!! (Binnenkort volgt hier meer informatie over)

Geniet van de bijzondere tijd die gaat komen! Jullie zijn een prachtig gezin, vol humor maar ook vooral vol liefde & warmte..

En Dinand, welkom op de wereld mooi ventje! Dat je maar mooie avonturen mag gaan beleven…

Liefs Dianne

 

Alle foto's zijn geplaatst met expliciete toestemming van de ouders en zorgverlener.

  

Verandering & Passie!

Verandering & Passie!

Je volgt je hart en dan....

Je volgt je hart en dan....