9 maandenserie / laatste deel

Lieve allemaal, ik had half oktober beloofd om snel weer een blog te plaatsen. Maar alles liep anders dan verwacht. In overleg met Wilma heb ik besloten om het blog in één keer online te plaatsen, dus dit zal mijn laatste blog zijn over Wilma haar zwangerschap... 

We gaan een stukje terug in de tijd. En beginnen waar we gebleven waren, bij een zwangerschap van 24 weken... 

---------------------------------------------------

24 WEKEN

Regen regen regen

Echt met bakken komt het uit de hemel en niet maar even maar letterlijk bijna de hele dag. Maar ook nu spreken we af om toch maar af te wachten en gewoon weer te gaan. En alsof het ons gegund wordt, weer een perfecte opklaring als wij gaan fotograferen.

Loslaten

Als we de auto instappen, vraagt Wilma naar mijn rode oog (daar heb ik al een paar keer last van gehad deze maand). O zeg ik, ik heb wel meer van dat soort gekke kleine dingetjes op het moment. Heel eerlijk zegt Wilma dan gelijk, dat heb je vaak als je niet helemaal lekker in je vel zit. En dat komt bij mij ook gelijk goed binnen, want dat klopt helemaal. En zo beginnen we in plaats van lekker te kletsen over Wilma haar zwangerschap te praten over wat mij zo bezig houd op het moment. Het is druk thuis, toch weer druk op het werk en ik wil niemand teleurstellen maar er is ook iets wat ik heel graag zou willen maar wat gewoon niet verstandig zou zijn. Wilma vraagt verder en dan komt wat mij echt dwars zit naar boven.

Het is heel persoonlijk, maar toch heb ik besloten om het te delen. Omdat ik vind dat een blog eerlijk moet zijn en ik denk dat ik echt niet de enige mama ben die deze gevoelens heeft.

Ik geniet voor meer dan 100% van onze kindjes en ben ook heel erg dankbaar dat ik van ze mag genieten en dat ze het zo goed doen. En toch zou ik het ook heel fijn vinden als ons gezin groter wordt (als het ons gegund is). Maar door de ervaringen tijdens en/of na de geboorte van onze 2 kindjes hebben mijn man en ik besloten om het voor nu te laten rusten. Met mijn verstand sta ik daar 100% achter. Maar sommige van jullie kennen het gevoel misschien wel. Als je gevoel en verstand niet gelijk staan, is dat heel erg lastig. Ook vind ik het een oneerlijk gevoel naar alle mensen die geen papa en mama kunnen worden en dat heel graag zouden willen. Wilma begrijpt me helemaal en zegt tegen me, je moet er gewoon een aantal keren flink om huilen (dat gaan we dus doen, 1x check. Hihi..) en het proberen los te laten.

En ook dat raakt mij enorm. Want dat is natuurlijk ook waar, soms komt iets ‘goed’ als je het los laat (wat dat ‘goed’ dan ook mag zijn). En als je mama bent weet je wat loslaten is, dat doe je namelijk al vanaf het moment dat je kindje geboren is. En als je mama gaat worden, ga je het nog ervaren. Iedere keer weer een stukje meer loslaten..

 

Fotograferen

Als ik ben uit gesnotterd, gaan we lekker fotograferen. Wilma verteld enthousiast over haar super schattige vossenkleertjes die ze al gekocht heeft en dat het al aardig begint op te schieten met de babykamer.

Subliem is de zon, eigenlijk nog mooier dan de vorige keer. We rijden steeds een stukje verder en dan komen we uit bij een maïsveld. De zon verdwijnt achter de maïs en we maken prachtige foto’s. Ook nog een mooi silhouet, deze past niet in de serie maar wil ik wel graag met jullie delen..

 

 

Lieve Wilma en lief klein babytje, geniet van dat mooie gevoel nu jullie zo intens met elkaar verbonden zijn..

Liefs Dianne

 

------------------------------------------

28 WEKEN

Een race tegen de klok.

De klok is inmiddels verzet, dus hebben we deze keer eerder afgesproken. Ik wandelde deze week rond zonsondergang een keer buiten samen met mijn gezin, het licht was prachtig. Toen schatte ik in dat dit tijdstip (6 uur) mooi zou zijn om te fotograferen.

Maar vandaag was het echt duidelijk ander weer. Het was bewolkt en eigenlijk de hele dag al niet licht geweest. Toen Wilma om 6 uur kwam was het eigenlijk al bijna te donker en het was ook nog eens behoorlijk koud. We reden het bos in en vonden een prachtige plek om te fotograferen. Maar na een paar foto’s zei ik, we gaan ergens anders naar toe want het licht is hier al niet meer goed genoeg. En zo zijn we nog naar wat andere plekken toe gereden, maar zelfs een sprintje van een zwangere dame en voor mij een bijna afgezakt broek, mocht niets meer baten. Ik heb in de studio nog gekeken naar de gemaakte foto’s, maar we wisten allebei zeker dat we een betere foto konden maken. Ik baalde flink, maar Wilma was erg begripvol en vond het helemaal geen probleem. We maakte een paar dagen later weer een nieuwe afspraak. Nu wisten we in ieder geval wel gelijk waar we gingen fotograferen. Want de eerste plek was toch de juiste plek, nu hopen dat het licht meewerkt.

Poging 2

Vanmorgen hebben we vroeg afgesproken. Wilma heeft een volle agenda en krijgt vanmiddag nog hulp van een vriendin om mee te klussen. Alles lijkt mee te werken vandaag, het licht is goed en het is ook nog eens een stuk minder koud.

Druk, drukker, drukst

We rijden samen naar de plek en ondertussen kletsen we over vanalles. Wilma geniet intens van haar groeiende baby in haar buik. Toch begint ze het gevoel te krijgen dat ze langzaam aan wat rustiger aan moet gaan doen. Ik moet ook zeggen dat ik voor alle vrouwen die gaan verbouwen/verhuizen tijdens hun zwangerschap veel respect heb. Zo dus ook voor Wilma, ze wonen op een leuke boerderij maar die is nog niet helemaal babyproof. De verbouwing begint aardig op te schieten, de badkamer, keuken en babykamer zijn bijna klaar. Maar als je alles zelf doet (samen met familie) is dat stiekem best een hoop werk. In combinatie met haar werk op haar kinderdagverblijf is het nu dus even erg druk. Ook begint het besef te komen dat het niet meer zo heel lang duurt voordat ze al met verlof gaat. Het overdragen van werk gaat langzaam aan beginnen en daar komt meer gevoel bij kijken dan je vooraf misschien zou denken. Ook dat heeft te maken met het loslaten van iets wat je heel erg aan het hart gaat. Of te wel op alle vlakken is het druk en ook al besef je dat het fijner zou zijn als het wat rustiger werd, soms gaat dat gewoon even niet. Het is fijn om elkaars ervaringen te kunnen delen als zwangere onderneemsters.

Fotograferen.

We komen weer bij de plek aan om te fotograferen. Prachtige rode blaadjes, zorgen ervoor dat we ons helemaal in de herfstsferen bevinden. De bomen in het bos zijn op het moment nog net niet mooi genoeg van kleur. Dus dat komt de volgende keer wel. Tijdens het fotograferen laat het babytje weten dat hij er blij van wordt. Zo mooi om te zien hoe Wilma van haar zwangerschap kan genieten. Je ziet haar gewoon volop stralen als ze over haar buik wrijft. Zoveel liefde, dat moet het kindje voelen. We fotograferen een kwartiertje en besluiten dan dat we voldoende hebben.

En vlug weer door.

We kletsen in de auto nog heel even, over de drukte en over de schattige babykamer met super leuke vosjes. Over hoe het voor papa en mama in spe is dat het besef begint te komen dat het niet meer zo lang duurt. Ik denk dat iedere mama dat moment wel kent, het leek steeds nog zo ver weg maar nu komt het echt wel dichtbij. Ik zeg tegen Wilma dat ik hoop dat ze snel wat rustiger aan kan gaan doen, nu de verbouwing bijna klaar is en dat die rust haar hopelijk goed zal gaan doen. We kletsen niet te lang en we appen later over een nieuwe afspraak, dan alweer 32 weken…

De foto is volop herfst, met een stralende Wilma in het midden.

Dag lieve kleine babytje, ik hoop dat mama wat rust gaat vinden de komende weken. Maar blijf genieten zoals jullie dat nu al doen. Tot de volgende keer…

Liefs Dianne

 

----------------------------------------------

BIJNA 32 WEKEN

 Dinsdag 3 november heb ik mijn blog over het fotograferen van mijn eerste geboorte online gezet. Er komen zoveel mooie berichtjes binnen en ook van Wilma. ‘Mijn tranen stomen een goeie. Erg mooi geschreven!!!’ Wilma twijfelt nog een beetje of ze de geboorte van haar baby vast wil laten leggen. Dus we hebben afgesproken om zaterdag voor het fotograferen nog wat meer foto’s te bekijken dan die online staan (met goedkeuring van de ouders natuurlijk), zodat ze er beter over na kan denken over wat ze wil. Ook appt ze nog even hoe het gaat, het gaat heel goed. Maar het energie niveau is wel erg laag.

Een onverwacht telefoontje

Dan gaat vrijdag 6 november mijn telefoon. Het is Wilma, de fotosessie kan morgen niet door gaan. Ze is onderweg naar het ziekenhuis, de bevalling lijkt al een begin te maken. O jee, dat is wel erg vroeg. Ik wens haar heel veel sterkte en duim heel hard met haar mee dat het kleintje nog even wil blijven zitten.

We hebben contact via Whatsapp. Ze moet 48 uur blijven, krijgt weeënremmers en longrijpingsspuiten (die zorgen dat de longetjes zich snel ontwikkelen). Heel spannend allemaal. Als alles daarop rustig wordt mag ze maandag naar huis. We houden contact en we maken snel een begin aan het geboortekaartje, want dat mag ik ook voor hun maken.

Naar huis

En gelukkig, maandag mag ze naar huis. Vervroegd verlof en zelf goed aanvoelen wat kan en wat te veel is. Het kindje heeft een mooi gewicht en zit qua groei goed, dus als de bevalling opnieuw begint dan laten ze het kindje gewoon geboren worden. Met die geruststellende woorden, kan Wilma naar huis. Heel anders dan dat je verwacht ga je dan je verlof in, maar Wilma houdt zich ondanks dat het spannend is en er veel op haar afkomt enorm sterk. Ze heeft nog een paar belangrijke dingen te doen, dus we spreken af dat we zaterdag gaan fotograferen.

Vrijdag ga ik me goed voorbereiden en maak ik een wandeling in het bos met m’n dochter, zodat ik de perfecte plek vind. Zodat we maar heel kort hoeven te fotograferen. Ik app haar de foto’s en dan krijg ik een berichtje, “het rommelt weer”. Mijn onderbuik gevoel verteld me dat het deze keer wel eens echt door kan zetten. Ik duim wederom voor haar en geef haar nog mee dat als ze graag wil dat ik de geboorte vastleg dat ze me dan altijd mag bellen. Voor de zekerheid zet ik mijn fototas toch maar alvast klaar, want je weet maar nooit of ze toch graag foto’s wil. Maar ik kan me in deze situatie ook helemaal voor stellen dat het allemaal te snel gaat of te veel is en dat is ook helemaal goed. ’s Avonds krijg ik nog een berichtje: “het rommelt echt een goeie!” We spreken af, dat we morgenvroeg contact hebben of het fotograferen door gaat. Dat geeft Wilma meer rust. 

Kiekeboe..

De nacht is rustig gebleven. Mijn wekker gaat op tijd, want we hadden al heel vroeg afgesproken. En dan gaat om 8 uur de telefoon. Het is Wilma, ze zegt: “het foto’s maken kan niet door gaan, want ik heb een hele slechte nacht gehad”. Ik wil zeggen, dat geeft toch helemaal niks, plannen we gewoon wat nieuws. Maar ze laat me niet uitpraten en zegt: “En met een lege buik fotograferen is ook niet zo mooi!” Compleet overdonderd, val ik stil… O wauw!! Gefeliciteerd!! Aan de telefoon heb ik een super trotse mama van een zoontje Stef. Hij doet het ondanks dat hij zoveel te vroeg geboren is super goed! Tranen rollen over mijn wangen en kan eigenlijk niet zoveel uitbrengen. We kletsen heel even en dan laat ik haar genieten van haar kindje…

In de weken die volgen geniet Wilma van haar mooie mannetje, maar het zijn ook spannende weken. Waarin het niet allemaal ging zoals je vooraf gehoopt had. We hebben vaak contact en zo houd Wilma mij op de hoogte hoe het met hun gaat.

En dan bijna 3 weken later gaat het erg goed met hem en mag ik het kleine mannetje bewonderen in het ziekenhuis. Een heel lief klein ventje ligt in z’n wiegje. Als Wilma Stef aan het voeden is kijk ik naar hun en kan ik niets anders dan genieten. Zo’n trotse en krachtige mama zie ik genieten van haar kindje. We praten over de mooie, verdrietige & onzekere momenten. Maar het blijft me opvallen, ze blijft het hele gesprek volop stralen. Als ik ga geef ik haar een hele dikke knuffel! Hopen dat het zo goed blijft gaan en dat ze snel naar huis mogen..

Welkom thuis

De dag erna al krijg ik het berichtje dat ze op deze dag 5 december lekker samen naar huis mogen! Dat is toch het mooiste sinterklaas cadeau wat je kan krijgen.. Wat fantastisch!!

Lieve Wilma, wat mag je trots zijn op jezelf. Eerder dan gepland en het was een moeilijke start, maar wat ben jij nu al een fantastische mama. Ik ben je heel dankbaar dat ik jou zwangerschap van zo dichtbij mocht mee maken en met zoveel mensen onze verhalen mocht delen. Geniet van jullie mooie gezinnetje! Ik hou van je!

En lieve kleine Stef! Welkom op de wereld. Je hebt nu al laten zien wat een krachtig ventje je bent. Ik hoop dat je een grote jongen mag worden, je leuke avonturen mag gaan beleven en heel veel mag lachen. Je bent in een lief gezinnetje geboren, geniet van je gezellige papa en mama! 

En voor iedereen die mijn blog volgde, heel erg bedankt voor het lezen en jullie enthousiasme.

Mocht je zelf enthousiast zijn geworden over een 9 maandenserie, neem dan contact met mij op. 

Heel veel liefs Dianne



Inspirerend verhaal / Strijd tegen de kilo's

Inspirerend verhaal / Strijd tegen de kilo's

Een inspirerend verhaal gezocht!

Een inspirerend verhaal gezocht!