Bevallingsverhaal Jorianne & Guus: prachtig pruilmondje

Bevallingsverhaal Jorianne & Guus: prachtig pruilmondje

Het is 6 november als ik bij mijn schoonzus op de verjaardag ben. Tijdens één van de gesprekken hebben we het over de ontwikkelingen van mijn geboortefotografie. Ik heb nu 2 geboortes mogen fotograferen en daarmee kon ik me aanmelden bij een organisatie voor geboortefotograferen. Dat wilde ik vol enthousiasme gaan doen, maar toen las ik opeens dat ik 3 geboortereportages gemaakt moest hebben. Beetje jammer, maar goed nu dus maar vlug op zoek naar een aanstaande papa en mama die hiervoor open staan. Dan geven mijn broer en schoonzus aan dat een lerares op hun dansschool hoogzwanger is, ze moeten die avond toch dansen dus ze willen wel eens informeren. Dezelfde avond krijg ik een berichtje van mijn broer met het nummer van Jorianne. "Je kunt ze morgen overdag bellen. Wauw! Dat ga ik zeker doen.

De volgende ochtend krijg ik via facebook een enthousiast berichtje van Jorianne. Ze heeft samen met haar partner Guus overlegd en hij staat er ook voor open. We bellen die ochtend en spreken af om die zelfde avond nog bij elkaar te komen, aangezien ze al 37 weken is en het al wat rommelt.

Voor het eerst heb ik een gesprek met aanstaande ouders die ik nog niet ken, dus met gezonde spanning stap ik bij hun binnen. De box en alles staat al klaar, wachtend op een lief klein babytje. We hebben een heel fijn gesprek. Dit wordt hun eerste kindje, dus alles is nieuw en spannend. Ik heb Guus en Jorianne uitgelegd en laten zien wat geboortefotografie inhoudt. We praten over de zwangerschap tot nu toe, de verwachtingen en de spanning die er aanwezig is omdat het nu wel heel dichtbij komt.

Ze zijn heel enthousiast, maar willen graag samen overleggen of ze wel een blog van hun geboortereportage willen laten maken. Omdat ik 3 geboortes moet kunnen laten zien, is het voor mij belangrijk dat ik een aantal foto's uit hun reportage mag laten zien. Wanneer je een reportage boekt, is de keuze altijd 100% aan de papa en mama in spé. Ik maak de geboortereportage voor jullie en als ik die mag delen vind ik dat heel fijn. Ik begrijp het helemaal dat ze hier even goed over na willen denken en spreken af dat ze hier op terug komen. De volgende dag word ik al op tijd gebeld. Ze hebben overlegd en staan er beide achter. Ze willen heel graag dat ik de reportage maak. Ik ben ze zo bijzonder dankbaar!

Aan het einde van de week krijg ik een berichtje. Jorianne heeft tot nu toe een heerlijke zwangerschap gehad en nog lang van haar mooie werk als dansdocente kunnen genieten. Maar sinds afgelopen week heeft ze het zwaarder, doordat het zo rommelt heeft ze de afgelopen week nauwelijks geslapen en is helemaal op. Samen met haar verloskundige Judith (Uitgerekend Venray) kijken ze samen naar een plan, zodat Jorianne wel wat rust kan pakken en dat lukt voor 3 dagen (met een beetje hulp van medicatie). 

Als ze 38 weken is heeft ze weer een controle. Ze appt me, "strippen heeft nog geen zin en ze moet zelf proberen om in slaap te komen." Dit is niet waar ze op gehoopt had, maar goed het is volle maan dus wie weet…

Maar het blijft rustig, de 39 weken komen dichter bij en op zaterdag krijg ik halverwege de ochtend het berichtje dat de vliezen gebroken zijn en de verloskundige zo komt. De cameratas staat klaar, dus als het zover is kan ik gaan. We houden contact, de weeën komen en gaan maar zijn nog niet echt krachtig. Om 9 uur breekt Judith de vliezen helemaal, de vliezen bleken alleen aan de bovenkant gescheurd te zijn. De ontsluiting zat op 3,5 cm en dat voelde een beetje als een domper, dus nu rustig afwachten of het breken van de vliezen wat gaat opleveren. Om 11 uur komt Judith weer kijken.  

Guus en Jorianne proberen nog even wat rust te pakken en ik ga dat ook proberen. Om niet het hele huis wakker te maken als ik moet gaan, duik ik beneden op de bank. Maar ik merk dat ik niet rustig lig. Ik zie het half 1 worden en probeer tegen me zelf te zeggen, "ze bellen echt wel als ze naar het ziekenhuis gaan". Dit is nog even een leerpuntje voor mezelf, je lijf staat al in de startblokken en om dan rustig te gaan slapen is volgens mij een kunst.

Dan word ik rond half 4 gebeld door Guus. Ze zijn onderweg naar Boxmeer, of ik ook wil komen. En zo stap ik de auto in, op naar een heel uniek moment... 

Iets voor 4 kom ik zachtjes de kamer binnen. In de kamer ontmoet ik Judith (de verloskundige), de moeder & bonus papa van Jorianne. Ik vind het altijd heel bijzonder als de toekomstige opa en oma aanwezig zijn bij de geboorte van hun kleinkind. Jorianne is hard aan het werk om haar weeën weg te puffen. De pittige weeën zijn steeds lastiger op te vangen, Guus steunt Jorianne waar hij kan. Dan geeft Jorianne aan dat ze weer even onder de douche wil, dat heeft ze thuis ook gedaan. Zo’n warme straal op je buik of rug kan dan net wat verlichting geven. Judith houdt de hartslag van het babytje goed in de gaten en praat met Jorianne waardoor ze weer wat meer kracht vind. 

Langzaam merk je dat de weeën aan het veranderen zijn, ze zijn steeds moelijker weg te puffen en Jorianne geeft steeds vaker aan dat ze druk begint te voelen. Na 40 minuten gaat Jorianne weer op bed liggen en controleert Judith hoe het met de ontsluiting is. 9 centimeter! Bijna volledige ontsluiting, maar er zit aan de rechterkant een randje wat nog weg moet. Judith legt uit dat het belangrijk is om nog even niet te persen, dat randje moet eerst weg. Soms kan het op je zij liggen dan helpen om dat randje sneller te laten verdwijnen. Prachtig om te zien, hoe Guus Jorianne ondersteund en de rol van de verloskundige is op dit moment ook heel belangrijk. Als je denkt dat het niet meer gaat, dan ben je er vaak bijna. Judith helpt Jorianne met woorden en haar ademhaling tot rust te brengen. 

Na een kwartiertje nog eens kijken, een kleine teleurstelling het randje zit er nog. Judith wil graag dat Jorianne op handen en knieën gaat zitten, ook deze houding kan er voor zorgen dat het randje sneller verdwijnd. Deze houding is pittig voor Jorianne, maar het lukt om het een tijdje vol te houden. Dan wordt de persdrang te groot en mag Jorianne voorzichtig mee gaan persen. 

Het gaat geweldig! Jorianne kan tijdens een wee flink kracht zetten, hierdoor gaat het heel snel. Dan zegt Judith tegen Guus, "jij mag zo je zoon aanpakken, dat wilde je toch graag?". Hij zegt "ja". De volgende wee komt alweer vlug, maar ik zie dat de woorden van judith Guus raken. Hij wordt emotioneel maar slikt z’n tranen in, ik weet niet of iemand zijn emotie opmerkt maar ik leg hem vast. 

Dan na een kleine 20 minuten persen zegt Judith: "daar gaat ie Jorianne, een flinke hap lucht, goed persen en luisteren want bij de volgende wee wordt jullie zoon geboren". En dan om 4 over 6 wordt er een prachtig mannetje geboren en door papa op de buik van mama gelegd. Even is hij beduusd door de snelle geboorte, maar dan klinkt er het mooiste geluid van de wereld. 

Ties, is de naam van dit prachtige ventje. Judith laat Guus en Jorianne voelen hoe de navelstreng nog klopt. Wat is zo’n navelstreng toch bijzonder. Dan komt de spanning bij Guus los, wat een mooie ventje dat bij zijn krachtige vrouw de buik ligt. Wat een mooie emotie bij een liefdevolle vader. Ook opa en oma hebben hun prachtige kleinzoon geboren zien worden, ook daar is volop prachtige emotie. 

Guus knipt de navelstreng door, nu ben je helemaal los van mama lieve Ties. De placenta laat even op zich wachten, maar na een dosis medicatie komt die dan toch. Een prachtige complete placenta. Sommigen vinden het maar niets, maar ik vind het bijzonder mooi dat je kindje daar al die tijd lekker warm heeft gezeten en heeft mogen groeien. 

Heel bijzonder is het om te zien hoe alert Ties nu even is. Hij 'kijkt' rond, pakt papa en mama's vinger. Als papa dan even zijn zoon aan het bewonderen is, kijkt hij met een schuin oog omhoog alsof hij "hallo" tegen papa wil zeggen. Heel bijzonder!

Jorianne moet een beetje gehecht worden, eigenlijk iets waarop je op dat moment net niet meer op zit te wachten. Je weet dat het belangrijk is, maar dit kan dan stiekem net wat venijnig zijn. Maar goed naar je kindje kijken en dan is het zo over....

Emoties blijven Guus verrassen, maar wat is het mooi om te zien. Jorianne had meer emoties verwacht, maar Judith kan haar vertellen dat dit nog wel gaat komen. En dat is ook zo… 

Dan mag de trotse mama Ties zelf een flesje geven en als het flesje leeg is trekt hij zo’n mooi voldaan pruil mondje. Heerlijk! 

Dan komen er nog veel mooie momenten, de rest van de familie verrassen met dit blijde nieuws, knuffelen met opa en oma en het eten van het eerste beschuit met muisjes. En voor Jorianne een hele bijzondere, blauwe muisjes met 1 roze muisje… 

Dan mag Jorianne douchen en mogen ze samen gaan genieten en lekker naar huis. Lieve Jorianne, wat ben je een krachtige vrouw. Lieve Guus, wat ben je een fantastische steun geweest voor Jorianne en had je een bijzonder mooie emotie. Lieve opa en oma van Ties, wat mooi dat jullie hier bij mochten zijn, geniet van jullie mooie klein zoon.

En lieve Ties, veel plezier met deze leuke familie. Wat ben je voor mij op een bijzondere dag geboren, de dag dat mijn broertje 30 jaar geleden geboren werd. Dubbelfeest! Ik ben benieuwd of je mama’s danstalent hebt ;), maar dat mag je allemaal lekker gaan ontdekken. Nu vooral lekker veel slapen, drinken en goed groeien...

Dankbaar dat ik dit moment voor jullie mocht vastleggen en nu ook mag delen..

Liefs Dianne. 

www.vanessenfotografie.nl

Vind je het leuk, kijk dan ook eens op: http://www.dansenensporten.nl of http://uitgerekendvenray.nl

Alle foto's zijn geplaatst met expliciete toestemming van de ouders en zorgverlener.

Een bijzondere 9 maandenserie!

Een bijzondere 9 maandenserie!

Verandering & Passie!

Verandering & Passie!